| Skip LoginSkip Main MenuSkip Course categories |
|
"Jest wiele celów niemożliwych do osiągnięcia samemu - można je zrealizować tylko wspólnymi siłami. Unia Europejska, państwa członkowskie, ich regiony i struktury lokalne dzielą się zadaniami" Deklaracja berlińska, marzec 2007r.
|
|
Czym tak naprawdę jest polityka regionalna?
Polityka na rzecz regionów Unii Europejskiej (zwana często polityką spójności) stawia sobie za główny cel:
 wspieranie rozwoju gospodarczego
tworzenie nowych miejsc pracy
W Nowej Perspektywie Finansowej na lata 2007-2013 na realizację tego zadania przeznaczono kwotę
347,4 mld euro
Przystąpienie do Unii Europejskiej nowych, mniej zamożnych państw, pogłębiło nierówności w rozwoju regionów. Aby wyrównać te dysproporcje postanowiono wprowadzić nowe mechanizmy prawne (zwane narzędziami bądź instrumentami polityki regionalnej, w praktyce są to fundusze strukturalne, które zapewniają bardziej strategiczne podejście do realizacji polityki spójności.
Pomoc finansowa skupia się obecnie na kilku obszarach. Priorytetowo traktowane są:
 inwestycje w kapitał ludzki, 22% wszystkich środków finansowych (czyli 76 mld euro) przeznaczonych zostało na programy w dziedzinie integracji społecznej, edukacji i zatrudnienia;
innowacje, badania i rozwój technologiczny, 24% (83 mld euro) przeznaczone zostało na innowacyjność w przedsiębiorstwach, współpracę B+R, transfer technologii, ośrodki badawcze oraz na rozpowszechnianie technologii informatycznych;
transport, 22% (76 mld euro) przeznaczono m.in. na wsparcie sieci transeuropejskich oraz na zwiększenie dostępności regionów;
energia i ochrona środowiska, 19% (51 mld euro) przeznaczono na oczyszczanie ścieków, zwiększenie wykorzystania surowców odnawialnych i na ochronę przed ryzykiem;
Struktura polityki spójności 2007 - 2013
Nowe, uproszczone mechanizmy finansowe Wspólnoty dzielą się na trzy cele finansowane z trzech instrumentów (funduszy):
|
|
Cele | Fundusze strukturalne i instrumenty |
| Europejska współpraca terytorialna | EFRR | EFS | Fundusz
Spójności |
| Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie | EFRR | EFS | |
| Konwergencja | EFRR | | |
|
|
| Cel Konwergencja ma zapewnić zwiększenie wzrostu gospodarczego w najsłabiej rozwiniętych regionach |
Dotyczy 154 mln ludzi mieszkających w 84 regionach w 17 krajach członkowskich. Są to regiony, w których PKB na mieszkańca jest niższe od 75% średniej UE (kryterium regionalne) oraz państwa członkowskie, które kwalifikują się do pomocy z Funduszu Spójności gdyż ich DNB jest niższy niż 90% średniej UE (kryterium krajowe)..
|
|
| Do wsparcia z Celu Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie zakwalifikowane zostały wszystkie te obszary, które nie należą do Celu Konwergencja. |
Regionów objętych Celem drugim jest 168 w 19 krajach członkowskich, zamieszkanych przez 314 mln ludzi. 13 spośród tych regionów objętych jest pomocą phasing-in .
|
|
Promuje rozwiązania stosowane w różnych krajach członkowskich w dziedzinach takich jak tworzenie MŚP , rozwój obszarów wiejskich i miejskich, rozwój obszarów nadmorskich
|
Większe współdziałanie pomiędzy Komisją Europejską a krajami członkowskimi zapewnia strategiczne podejście i programowanie.
Komisja Europejska ustaliła Strategiczne Wytyczne Wspólnoty, które są punktem odniesienia dla Narodowych Strategicznych Ram Odniesienia, które z kolei zawierają wykaz krajowych programów operacyjnych.
|
 |
Każdy program jest opracowywany wspólnie przez władze wspólnotowe, krajowe, regionalne oraz partnerów społecznych i musi skupiać się na priorytetach Strategii Lizbońskiej .
|
|
Przechodzenie od dokumentów ogólnych poziomu wspólnotowego do bardziej szczegółowych poziomu narodowego gwarantuje lepsze dostosowanie polityki do specyficznych warunków każdego kraju członkowskiego.
|
|
Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia wykreowały własne cele, dopasowane do specyfiki kraju. Odnoszą się bezpośrednio do celów Strategicznych Wytycznych Wspólnoty (zwiększenia atrakcyjności Europy pod względem inwestycji i zatrudnienia, poprawy poziomu wiedzy i innowacyjności na rzecz wzrostu, zwiększenia liczby i poprawy jakości miejsc pracy, nadania polityce spójności terytorialnego wymiaru).
|
|
Cele NSRO to:
|
Cel 1. Poprawa jakości funkcjonowania instytucji publicznych oraz rozbudowa mechanizmów partnerstwa.
Cel 2. Poprawa jakości kapitału ludzkiego i zwiększenie spójności społecznej.
Cel 3. Budowa i modernizacja infrastruktury technicznej i społecznej mającej podstawowe znaczenie dla wzrostu konkurencyjności Polski.
Cel 4. Podniesienie konkurencyjności i innowacyjności przedsiębiorstw, w tym szczególnie sektora wytwórczego o wysokiej wartości dodanej oraz rozwój sektora usług.
Cel 5. Wzrost konkurencyjności polskich regionów i przeciwdziałanie ich marginalizacji społecznej, gospodarczej i przestrzennej.
Cel 6. Wyrównywanie szans rozwojowych i wspomaganie zmian strukturalnych na obszarach wiejskich.
Zasady interwencji
Zasada komplementarności, spójności, koordynacji, zgodności, dodatkowości, równego statusu kobiet i mężczyzn i proporcjonalności to zasady pomocy odnoszące się do wszystkich trzech celów (Konwergencja, Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie, Europejska współpraca terytorialna).
Jedną z nowo wprowadzonych zasad jest zasada proporcjonalności, polegająca na dostosowaniu zobowiązań kraju członkowskiego względem alokowanej kwoty.
Z kolei zasadą, która funkcjonowała już w poprzedniej perspektywie finansowej jest zasada dodatkowości. Mówi ona, że fundusze strukturalne nie mogą w żadnym wypadku zastępować środków krajowych.
|
Nowe oblicze polityki spójności
|
 |
Nowe, bardziej strategiczne podejście
określa priorytety dla europejskiej polityki spójności.
Priorytety te tworzą ramy dla realizacji polityki spójności, w których porusza się Unia Europejska, państwa członkowskie oraz władze lokalne i regionalne. Rozplanowanie w ten sposób działań i ustalenie celów przyczyniło się do podniesienia skuteczności ekonomicznej i poprawy przejrzystości programów.
| |
Każda prawdziwa strategia musi zostać uwieczniona. Dokumentami, w których zawarta została strategia Unii Europejskiej na lata 2007-2013 - odpowiednio do poziomu - na szczeblu wspólnotowym są Strategiczne Wytyczne Wspólnoty , które zasadniczo odzwierciedlają priorytety odnowionej strategii lizbońskiej. SWW są ramami, w których powstają narodowe strategie przygotowane specjalnie w celu realizacji polityki i programów spójności. Procedura taka gwarantuje, że państwa członkowskie dostosują swoje programy do priorytetów Unii.
|
|
Jeden zbiór zasad
|
|
Za okres programowania 2007-2013 odpowiada już tylko jedno rozporządzenie wykonawcze Komisji Europejskiej. Zastąpiło ono wcześniejszych 10 rozporządzeń z okresu programowania 2000-2006. Zasady zarządzania programami z Funduszu Spójności ujednolicono wraz z tymi dotyczącymi funduszy strukturalnych, co docelowo ułatwiło zarządzanie nimi i w znaczny sposób obniżyło koszty.
|
|
Proste zarządzanie
|
|
Sporządzanie planów finansowych odbywa się na poziomie programu lub osi priorytetowej, co upraszcza zarządzanie i daje większą autonomię organom krajowym zarządzającym programami operacyjnymi.
|
|
Proporcjonalna kontrola
|
|
Kontrola w przypadku mniejszych programów może być sprawowana przez organy krajowe.
|
|
Mailem do Komisji
|
|
Wymiana dokumentów pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją Europejską po raz pierwszy prowadzona będzie wyłącznie w formie elektronicznej.
|
|
Konkretnie i przejrzyście
|
|
Fundusze przeznaczane są na cele tematyczne, jest to tzw. Earmarkings. Wymaga się "rezerwacji" części środków na kluczowe inwestycje na rzecz rozwoju gospodarczego i tworzenia nowych miejsc pracy - w regionach najsłabiej rozwiniętych powinno to być 60% środków, w regionach pozostałych 75%. Inwestycje podejmowane powinny być przede wszystkim w obszarach związanych z badaniami, innowacją i rozwojem, infrastrukturą, zasobami ludzkimi, energią odnawialną, innowacjami ekologicznymi i podnoszących konkurencyjność przemysłu.
|
|
Jak to wygląda w praktyce?
|
|
Budżet
|
 |
Decyzję o budżecie funduszy strukturalnych podejmuje Rada i Parlament Europejski na podstawie propozycji Komisji Europejskiej.
|
|
Strategiczne Wytyczne.
|
|
Komisja w wyniku ścisłej współpracy z krajami członkowskimi proponuje Strategiczne Wytyczne Wspólnoty na temat spójności, które zawierają zasady i priorytety polityki spójności oraz sugerują jak optymalnie wykorzystać środki przeznaczone na realizację polityki spójności.
|
|
Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia.
|
|
Władze krajowe wykorzystają strategiczne wytyczne w procesie opracowywania swoich krajowych priorytetów. Każde państwo członkowskie w ścisłym dialogu z Komisją przygotowuje dokument, który jest propozycją listy krajowych programów operacyjnych. Procedura zakłada, że kraj członkowski po przyjęciu SWW ma 5 miesięcy na przedstawienie swoich NSRO, następnie Komisja ma 3 miesiące na przedstawienie swoich komentarzy i ewentualne zażądanie dodatkowych informacji.
|
|
Programy operacyjne.
|
|
Komisja zatwierdza NSRO i każdy z krajowych programów operacyjnych, które prezentują priorytety państwa i regionów oraz przedstawiają sposób, w jaki będą one realizowane. W perspektywie finansowej na lata 2007-2013 Komisja Europejska przyjęła około 450. W programowaniu i zarządzaniu programów operacyjnych uczestniczą partnerzy gospodarczy i społeczni. Programy powinny dążyć do ukierunkowania wszystkich priorytetów na trzy cele:
Poprawę atrakcyjności państw i regionów poprzez zapewnienie odpowiedniego poziomu usług
Działania na rzecz wzrostu gospodarczego, poprzez rozwój przedsiębiorczości, innowacji i zwiększeniu udziału badań naukowych
Przeciwdziałaniu bezrobociu poprzez tworzenie nowych i lepszych miejsc pracy, poprawę zdolności przystosowawczych pracowników oraz przedsiębiorstw
|
|
Wdrażanie programów.
|
|
Komisja Europejska przyjmuje każdy z programów, następnie państwa członkowskie rozpoczynają ich wdrażanie. W praktyce przekłada się to na organizację konkursów na projekty, ich zatwierdzanie, ewaluacje i monitoring. Dzieje się to za pośrednictwem instytucji zarządzających, wdrażających i pośredniczących.
|
|
Wydatki
|
|
Państwa członkowskie potwierdzają wydatki poniesione na projekty realizowane w ramach programów operacyjnych, które pokrywa Komisja Europejska.
|
|
Raporty strategiczne.
|
|
Co roku, przez cały okres programowania 2007-2013 Komisja Europejska i kraje członkowskie przedkładają raporty strategiczne na temat realizacji polityki spójności .
|
|
Nowe wyzwania
|
|
Postępująca globalizacja, zanieczyszczenie środowiska oraz zmiany klimatyczne, przesunięcia w strukturze rynku pracy to tylko niektóre z wyzwań stojących przed skuteczną realizacją polityki spójności. Niektóre z nich okazują się być szczególnie istotne, gdyż wywierają zróżnicowany wpływ na różne regiony europejskie i mogą pogłębiać dysproporcje zarówno społeczne, jak i gospodarcze.
|
|
Klimat
|
|
Okazać się może, że skutki tych zmian obciążą nieproporcjonalnie w skali Europy wiele regionów mogąc stanowić poważne wyzwanie dla sektorów rybołówstwa, turystycznego a przede wszystkim rolnictwa - zmuszając je do inwestycji mających zabezpieczyć je przed pożarami, suszami czy powodziami. Znacznych inwestycji będzie wymagało też wdrożenie regulacji prawnych w zakresie ochrony środowiska.
|
|
Społeczeństwo
|
|
Zmiany demograficzne, starzenie się społeczeństwa i zmniejszanie się liczby ludności zagrażają wzrostowi zatrudnienia. Przewiduje się, że po 2017 roku zmniejszenie się grupy ludzi w wieku produkcyjnym poprowadzi do spadku poziomu zatrudnienia. Prognozuje się też dalszy spadek przyrostu naturalnego i ciągłe utrzymywanie się ujemnego salda migracji.
Postępujące podziały rynku pracy na segment pracowników wysoko wykwalifikowanych i dobrze zarabiających oraz na pracowników o niskich wynagrodzeniach i słabych kwalifikacjach wywołać mogą wiele problemów społecznych. Nie bez znaczenia pozostaje też wzrost imigracji do krajów członkowskich Wspólnoty.
|
|
Energia
|
|
Z roku na rok ceny energii będą rosły, co spowoduje między innymi wzrost kosztów transportu - uderzy to przede wszystkim w regiony położone peryferyjnie (wyspy: Malta, Cypr; regiony wysunięte znacznie na północ i południe).
Szansą dla regionów jest rozwój i upowszechnienie wykorzystania odnawialnych źródeł energii oraz inwestowanie w energooszczędność.
|
Rozwój polityki regionalnej
|
Od początków istnienia Wspólnota Europejska dąży do wyeliminowania nierówności w rozwoju regionów Europy, tak aby cały jej obszar był jednolicie rozwinięty gospodarczo czyli spójny. Za zmniejszenie tych nierówności odpowiada w największej mierze
polityka regionalna
|
| |
| TRAKTATY RZYMSKIE |
| Traktaty rzymskie wspominały o polityce regionalnej, zajmując się "różnicami regionalnymi". Należy jednak odnotować, że polityka ta w ówczesnym rozumieniu odbiega w znaczący sposób od tego, jak my postrzegamy ją dzisiaj. Przyczynami tego stanu rzeczy są zmiany, jakie dokonały się w WE na przestrzeni lat, co pociągnęło za sobą zmiany w prowadzeniu polityki regionalnej.
|
| 1. |
Pierwszy powód to ciągłe rozszerzenia WE.
 Każde powiększenie wpływało na zwiększenie nierówności w rozwoju regionów.
Było oczywistym, że przyjęcie do WE krajów takich jak Irlandia, następnie Grecja oraz Portugalia i Hiszpania musiało wpłynąć na zmianę koncepcji polityki regionalnej.
|
| 2. |
Kolejnymi procesami, które przyczyniły się do tworzenia nowej polityki dotyczącej regionów było pogłębianie się integracji oraz zmiany w profilu gospodarczym Wspólnoty.
Liberalizacja będąca wynikiem coraz bardziej intensywnej integracji budowała przed regionami nowe wyzwania
Zwiększająca się konkurencja zaczęła negatywnie odbijać się na mniej zamożnych i słabiej rozwiniętych regionach.
|
|
Z końcem lat pięćdziesiątych nie podejmowano konkretnych działań w niwelowaniu różnic pomiędzy regionami, poprzestano na deklaracjach
|
|
Traktat Rzymski zawiera postanowienia o wzmacnianiu:
|
spójności,
zrównoważonego rozwoju,
postępu gospodarczego oraz społecznego.
Postanowienia te znajdują się jednak tylko w preambule.
|
POLITYKA REGIONALNA
LAT 50. I 60. |
polityka regionalna pozostawała wyłącznie w gestii krajów członkowskich,
działania nie były skoordynowane,
nie były postrzegane przez pryzmat całej WE,
nie istniała wspólna strategia,
wsparcie miało charakter raczej sektorowy niż ogólny;
|
|
Jednym z niewielu odjętych wówczas działań całościowych było powołanie do życia Europejskiego Funduszu Społecznego, którego celem było przede wszystkim zapobieganie bezrobociu.
|
|
W 1964 roku utworzono Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, który miał finansować Wspólną Politykę Rolną oraz wspomagać zmiany strukturalne na wsiach.
|
|
Obserwacje sytuacji w regionach na przestrzeni ponad dziesięciu lat pozwoliły wyciągnąć wnioski władzom WE. Wszystkie kraje członkowskie powinny zacząć stosować takie same, transparentne reguły, aby nie zaburzać konkurencji.
Bogatsze kraje "pompowały" w swoje regiony ogromne kwoty, równocześnie kraje uboższe normalną koleją rzeczy pozostawały w tyle.
|
|
Określono pułap pomocy - tak aby nie stosowano dumpingu - który wynosił 20% wartości poniesionych nakładów inwestycyjnych.
|
| EFRR |
W 1972 roku podjęto decyzję o powołaniu Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, który działalność rozpoczął po trzech latach w 1975 roku z budżetem w wysokości kwoty równoważnej obecnie 1,3 mld euro i wraz z EFS i EFOiGR miał interweniować w regionach.
Celem EFRR było skorygowanie regionalnych nierówności mających swoje podłoże w dominacji rolnictwa, przemian w przemyśle i bezrobociu strukturalnym.
EFRR początkowo finansował działania w trzech obszarach inwestycji w małe przedsiębiorstwa tworzące nowe miejsca pracy, w infrastrukturę dla tych firm oraz w infrastrukturę terenów górskich (wspomagając przy tym EFOiGR).
|
Różnorodność krajów WE pociągała za sobą zróżnicowanie ich regionów. Pojawiły się problemy dotyczące zasad przyznawania pieniędzy. Dofinansowanie wówczas trafiało bezpośrednio do krajów członkowskich, to w ich gestii leżało dalsze ich rozdysponowanie.
środki finansowe nie mogły ubiegać się np. prywatne przedsiębiorstwa (bezpośrednio, pośrednio oczywiście obszar ich działalności traktowany był nawet priorytetowo) jak obecnie.
pomoc z EFRR mogła być jedynie komponentem finansowym projektów krajowych.
Co to jest region ?
Po ustaleniu zasad podziału pieniędzy, przyszło na określenie komu te pieniądze już w państwach członkowskich przyznawać. Pojawił się problem terminologii - co to takiego jest "region" więcej - co to takiego jest "region słabiej rozwinięty"?
Tu wkroczył Eurostat tworząc
NUTS
(Nomenklaturę jednostek terytorialnych do celów statystycznych), kwalifikując regiony według poziomów poczynając od NUTS 0 po NUTS 5.
|
| JEDNOLITY AKT EUROPEJSKI |
Podwaliny prawdziwej polityki spójności położył w 1986 roku Jednolity Akt Europejski poprzez stworzenie podstaw prawnych do jej realizacji.
|
|
W TWE zamieszczono tytuł (obecnie Tytuł XIV)
"Spójność ekonomiczna i socjalna"
w którym Artykuł 158 definiuje cele polityki wobec regionów, a Artykuł 169 określa zadania EFRR.
|
Art. 158 TWE
Wspólnota rozwija i kontynuuje swoją politykę w sprawie wzmacniania swojej spójności gospodarczej i społecznej, by wspierać harmonijny rozwój Wspólnoty jako całości.
Celem Wspólnoty w szczególności jest zmniejszenie różnic w stopniach rozwoju poszczególnych regionów i zmniejszenia zacofania regionów czy wysp najbardziej pokrzywdzonych, włącznie z terenami wiejskimi.
Art. 160 TWE
Zadaniem Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego jest przyczynianie się do wyrównywania głównych dysproporcji regionalnych we Wspólnocie poprzez uczestnictwo w rozwoju i w strukturalnym dostosowywaniu regionów zacofanych oraz w przekształcaniu uwsteczniających się regionów przemysłowych.
|
|
W 1988 roku zreformowano fundusze strukturalne tak, aby działały efektywniej, w sposób skoordynowany, na podstawie jasnych i takich samych dla wszystkich reguł. Do dzisiaj funkcjonują reguły mówiące o kwalifikowaniu regionów do pomocy finansowej wedle jednolitych kryteriów wspólnotowych (nie krajowych), o współfinansowaniu projektów, o koordynacji wszystkich instrumentów finansowych, o koncentracji. Wówczas zdecydowano też o planowaniu polityki regionalnej, plany takie trwać miały po 6 lat.
|
|
Decyzja o utworzeniu Unii Gospodarczej i Walutowej najbardziej znacząco wpłynęła na nowy kształt polityki regionalnej w latach 90. Założenia realizacji UGiW mogły doprowadzić do jeszcze większego wzmocnienia się regionów wysoko rozwiniętych, tym samym powiększając zacofanie regionów słabszych.
|
| TRAKTAT Z MAASTRICHT |
Kraje słabsze zaczęły obawiać się nadchodzących zmian związanych z realizacją kolejnych e etapów UGiW, na co Traktat z Maastricht znalazł odpowiedź w postaci Funduszu Spójności, wspomagającego inwestycje w mniej rozwiniętych krajach. TUE powołał Europejski Fundusz Inwestycyjny, który jako narzędzie kredytowe pozwalał na finansowanie projektów.
|
|
Wówczas to, powołano Komitet Regionów(w 1994 roku), co najlepiej świadczy o wzroście znaczenia polityki spójności. Mimo iż, Komitet Regionów pełni tylko funkcje doradcze, jest ważnym forum wymiany zdań i eksponowania problemów regionów Wspólnoty.
|
|
Zbliżające się największe, jak do tej pory rozszerzenie Unii Europejskiej o kraje niezamożne, w większości leżące dawniej za Żelazną Kurtyną zmobilizowało działania do kreowania nowej koncepcji polityki regionalnej. Nowe wyzwania stały się przyczyną wprowadzenia kolejnej reformy, która m.in. zmniejszyła liczbę celów polityki regionalnej, przewidywała możliwość udzielania pomocy przejściowej i wprowadziła nowe rozporządzenie o funduszach strukturalnych. Powołano instrumenty pomocy przedakcesyjnej:
|
|
SAPARD (Support for Pre-accassion Measure for Agriculture and Rural Development),
ISPA (Instrument for Structural Policies for Pre-accassion) oraz
kolejną edycję PHARE (Poland and Hungary: Assistance for Restructuring their Economies).
|
|
Po latach prób, mniej lub bardziej udanych polityka regionalna opiera się obecnie na współpracy krajów członkowskich z Komisją Europejską, które dzielą między siebie organizację i zarządzanie instrumentami finansowymi. Doświadczenie zdobyte w ciągu pięćdziesięciu lat sprawiło, że zarządzanie funduszami jest prostsze, a przede wszystkim zdecentralizowane.
|
| NOWE INSTRUMENTY |
Nowe instrumenty takie jak JASPERS, JEREMIE, JESSICA przyczyniają się do nawiązywania bliższej współpracy między krajami członkowskimi oraz regionami, a Europejskie Zgrupowanie Współpracy Transgranicznej ułatwia transgraniczną, ponadnarodową i międzyregionalną współpracę pomiędzy władzami lokalnymi i regionalnymi.
|
Skuteczna realizacja celów polityki spójności wymusiła na Komisji Europejskiej i państwach członkowskich
planowanie długoterminowe.
|
|
Ustalenie na samym początku celów, następnie opracowanie strategii ich osiągnięcia i rozłożenie obowiązków jej realizacji pomiędzy Unię Europejską a kraje członkowskie pozwala na zaspokojenie konkretnych potrzeb danych regionów.
Co najważniejsze potrzeby te, a także największe problemy, definiują same władze regionalne i lokalne w swoich własnych dokumentach strategicznych pod kątem wytycznych Wspólnoty. W ten sposób pieniądze trafiają tam, gdzie są najbardziej potrzebne.
|
|
Dzięki długoletniemu programowaniu, opartemu na stabilności budżetowej znacznie poprawiło się planowanie budżetów w krajach członkowskich i w regionach. Polityka spójności tak kształtuje model inwestowania, że jego punkt ciężkości przesuwa się na inwestycje trwalsze, przyszłościowe i bardziej produktywne.
|
Last modified: Sunday, 18 October 2009, 08:59 PM | |
